ENGLISH Français
|
Best Pride Ever - column voorzitter Wouter Neerings
06-08-2008
Als we onder de brug van de Leidsestraat door varen, voel ik de telefoon in mijn broekzak trillen. “Best Pride Ever”, smst vriend Herman.
Ik kijk voor me en zie hoe minister Plasterk op de voorplecht van de OCW-boot het applaus van het massaal toegestroomde publiek in ontvangst neemt. “Ja,” denk ik, “Best Pride Ever.”
Toen ik een aantal uren eerder de gordijnen van mijn hotelraam opende, bracht de grijsgrauwe lucht mij even van slag. “Het zal toch niet waar zijn dat het vandaag regent...” schoot het door mijn hoofd. Niet lang daarna zat ik echter aan de Keizersgracht in het zonnetje te ontbijten.
Nog voor ik bij de OCW-boot was aangekomen, werd ik op de Korte Prinsegracht hartelijk verwelkomd door Ronald Plasterk. Veel tijd om te praten was er niet. De media bleek in zeer grote getale te zijn toegestroomd en zeer geïnteresseerd in onze verhalen.
Samen met de mensen van RTL-nieuws zochten we een mooi plekje voor de opname. Dat bleek niet eenvoudig. Moesten er ook boten op de achtergrond of alleen het publiek? Of is de OCW-boot misschien toch niet een betere locatie?
De schrijvende pers kent de luxe dat een locatie minder relevant is. Midden op straat, links en rechts voorbij gereden door geïrriteerd bellende fietsers vertelde ik ook hen hoe belangrijk deze botenparade voor lesbiennes, homo’s, transgenders en biseksuelen is.
In de eerste plaats is de botenparade van belang omdat onzichtbaar emanciperen nou eenmaal niet mogelijk is. Het is nog steeds belangrijk dat onze emancipatie bevorderd wordt met evenementen als de Gay Pride.
Hoe gevoelig die zichtbaarheid ligt, bleek al eerder die week toen de Antilliaanse, Arubaanse en Surinaamse deelnemers van de ‘Antillenboot‘ besloten van deelname af te zien. Ze waren bang om zich in het openbaar te vertonen. Op het laatste moment werden gelukkig nog voldoende deelnemers gevonden. Gelukkig, omdat door de deelname van de homo’s en lesbiennes van de Antillen, maar ook christenen, politiemensen, jongeren, turken, werknemers de grote verscheidenheid van onze gemeenschap zichtbaar wordt.
Die zichtbaarheid is goed naar buiten toe. En die zichtbaarheid is goed voor die jongens, meiden, vrouwen en mannen die nog met hun homoseksualiteit worstelen.
In de tweede plaats is het belang van deze botenparade de deelname van het kabinet-Balkenende. Naast minister Plasterk, die verantwoordelijk is voor homo-emancipatie, varen Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) en Bert Koenders (Ontwikkelingssamenwerking) mee, evenals staatssecretaris Sharon Dijksma (Onderwijs).
Hiermee laat het kabinet zien dat de visie op de sociale acceptatie van lesbiennes en homo’s niet beperkt blijft tot nota’s en regelgeving. Er wordt ook een duidelijk statement gemaakt naar de gehele samenleving: homo’s, lesbiennes, transgenders en biseksuelen mogen er zijn! Keer op keer benadrukte ik bij de verzamelde journalisten dat ik als voorzitter van COC Nederland daar bijzonder trots op ben.
Foto Paul Vlaar http://focused.nl/
Na de interviews besloot ik aan boord te gaan om met de overige gasten kennis te maken. Nog voor ik het witte OCW t-shirt aan kon trekken, bereikte mij het bericht dat Van Middelkoop zich op Radio 1 verbaasd had uitgelaten over het grote aantal PvdA-bewindslieden dat meevaart. Hij vond het 'misschien zelfs een beetje provocerend' in de richting van de collega-kabinetsleden van het CDA en de ChristenUnie.
“Wat een gemiste kans” is de eerste gedachte die bij mij opkwam. “Waarom maakt hij zich niet sterk voor zijn eigen militairen in het Nederlandse leger die homoseksueel zijn. Zo nam staatssecretaris Van der Knaap van Defensie vorig jaar samen met vele militairen deel aan Roze Zaterdag. Waarom benut Van Middelkoop deze kans niet om soldaten uit bijvoorbeeld het Amerikaanse leger een hart onder de riem te steken. Amerikaanse militairen worden onmiddellijk ontslagen als ze homo blijken te zijn.”
Ik reageer dan ook uiterst teleurgesteld op vragen over de uitlatingen van Van Middelkoop.
Het was leuk om aan boord heel wat bekenden uit de Nederlandse ‘Gay Community’ te treffen. Oude contacten werden bevestigd en nieuwe gemaakt.
Plotseling zette de Roze Armada zich in beweging en voer de Prinsengracht op. De boot van de stad Amsterdam voorop. Op de voorplecht een uiterst serieuse burgemeester Job Cohen. Strak in het pak. Compleet met ambtsketen.
De dag daarvoor trof ik hem nog bij een bijeenkomst van Noord-Afrikaanse homo’s. Daar was opnieuw goed te merken hoe betrokken Cohen zich voelt. Ook de Turkse lesbische activiste Sedef Cakmakvan van de in Turkije verboden homo-rechtenorganisatie Lambda Istanbul was bij deze bijeenkomst te gast. Samen met een vrijwilligster is zij op uitnodiging van de burgemeester naar Amsterdam gekomen om deel te nemen aan deze Gay Pride.
Het enthousiasme van het publiek is overweldigend. Toeschouwers gooien rozen op de boot, applaudisseren, roepen dingen die in het gedreun van de dance-beat verloren gaan. Alle gezichten stralen. Zowel aan de kant als op de boot.
Verbazingwekkend dat een mens tussen de honderdduizenden nog bekenden ontdekt. TNO-collega Manon, die bijna van enthousiasme over de railing van de brug valt, maakt het herkennen wel heel gemakkelijk. Maar ook het bescheidener zwaaien van de leden van Genius, het netwerk van gay professionals waar ik lid van ben, valt op.
Natuurlijk herken ik mijn man het eerste in de mensenmassa wanneer de OCW-boot aanmeert bij de Stopera. Naast hem Vera Bergkamp, vice-voorzitter van COC Nederland. Samen hebben ze zich ontfermd over de gasten van het COC die zich daar verzameld hadden.
Aan de kant kijken we in gezelschap van de genodigden naar de overige deelnemers van de botenparade en wordt er druk ‘genetwerkt’. Er worden afspraken gemaakt over onderlinge samenwerking, bezoeken aan COC-lidverenigingen in de regio, oriënterende gesprekken, sponsoring.
“De homo emancipatie is volwassen”, constateer ik om mij heen kijkend. Volgend jaar is er dus weer een Best Pride Ever.
Wouter Neerings
voorzitter COC Nederland
|
|
