Met jouw steun heeft het COC veel bereikt:

2011: ’s Werelds eerste kerkelijke verklaring tegen geweld tegen homoseksuelen
Ruim 100 ouderenzorginstellingen met een Roze Loper voor LHBT-vriendelijkheid
Strafeis bij discriminerend geweld met 100 procent verhoogd
1 juli 2015: afschaffing enkele-feitconstructie, waarmee scholen openlijk LHB-leerlingen en -docenten mochten weren
7 maart 2017: Politieke partijen tekenen COC’s Regenboog Stembusakkoord
30 augustus 2017: Tsjetsjeense LHBTI-asielzoekers krijgen eenvoudiger asiel in ons land
9 september 2019: mbo-scholen verplicht LHBTI-emancipatie te bevorderen
2012: Politieke partijen tekenen COC’s Roze Stembusakkoord over langslepende LHBT-kwesties
Canal Parade 2015: Boot COC Nederland wint juryprijs voor beste boodschap
2008: Percentage Nederlanders dat negatief is over homo’s gedaald van 36 procent in 1968 naar vier procent in 2008
23 juli 2016: Toekenning Erepenning van de gemeente Amsterdam t.g.v. 70-jarig bestaan COC
8 april 1971: afschaffing van het discriminerende artikel 248bis in het Wetboek van Strafrecht
1 juli 2014: Transgenderwet maakt wijzigen geslachtsregistratie veel eenvoudiger
2011: Eerste VN-resolutie tegen LHBT-mensenrechtenschendingen
Canal Parade 2018: COC Nederland wint juryprijs voor beste uitbeelding Pride-thema met Powervrouwenboot
2012; Geen LHBT-asielzoekers meer teruggestuurd naar Irak
2011: Jos Brink Staatsprijs voor LHBT-emancipatie voor vrijwilligers COC
Gender & Sexuality Alliances op tweederde van de middelbare scholen
2013: ‘Een groot protest tegen de Russische wet’ - New York Times over COC-demonstratie tijdens bezoek president Poetin
1994: Algemene Wet Gelijke Behandeling verbiedt discriminatie op grond van homoseksualiteit
2009: Paren van gelijk geslacht mogen buitenlands kind adopteren
2008: Speciale consultatieve status bij de Verenigde Naties voor COC Nederland
Jaarlijks meer dan 2500 COC-voorlichtingslessen op school
1 november 2014: afschaffing weigerambtenaar
12 maart 2019: verbod op discriminatie van trans en intersekse personen opgenomen in Awgb
Rainbow Awards 2015: LGBT Achievement Award voor COC Nederland
30 december 1964: COC-voorzitter Benno Premsela als eerste homoactivist openlijk op televisie
1 april 2014: Wet Lesbisch Ouderschap geeft lesbische ouderparen en hun kinderen gelijke rechten
2015: alle 5 afspraken van Roze Stembusakkoord uit 2012 ingelost
1973: COC krijgt Koninklijke Goedkeuring - de vereniging kan zich als rechtspersoon laten inschrijven
7 september 2015: Russische LHBT-asielzoekers krijgen eenvoudiger asiel in ons land
COC ondersteunt LHBT-organisaties in meer dan 35 landen
2012: Voorlichting over LHBT’s verplicht op elke school

KOM OOK IN ACTIE!

Jouw hulp is nodig. Steun ons nationale en internationale werk voor acceptatie en gelijke rechten.

Steun COC

“Een enorme knauw voor mijn gevoel van veiligheid”

24 juli 2020 -

Een gebeurtenis die een grote impact op mij heeft gehad en feitelijk nog steeds heeft, was mijn eerste echte confrontatie met fysiek geweld, gewoon omdat ik ben wie ik ben, een trans vrouw. Natuurlijk weet ik dat transgender personen, meer dan andere minderheidsgroepen, het risico lopen met agressie en geweld te worden geconfronteerd, Maar ik dacht altijd, dat zal mij niet overkomen. Want mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een pacifist en vredestichter ben en conflicten, ruzies en dergelijke uit de weg ga. Ik ben mijn hele leven nooit in een vechtpartij beland, noch heb ik zelf ooit iemand geslagen. En nee, ik ben ook nooit het slachtoffer geweest van fysiek geweld , tot die bewuste zaterdag, 24 maart 2018.


Die avond maakte ik als Remke mijn allereerste vrijgezellenfeestje mee in Utrecht van een goede vriendin. Het was reuze gezellig en ik heb het prima naar mijn zin gehad, maar op de terugreis ging het helemaal mis. In de trein koos ik voor een lege treincoupé. Ik dacht heerlijk in mijn eentje van de muziek op mijn iPhone te kunnen genieten, met mijn ogen dicht. Op een gegeven moment hoorde ik gestommel en zag ik drie jongemannen, witte jongemannen voor de goede orde, bij mij in de buurt staan. Ik heb geen idee waar die ineens vandaan kwamen, maar ik had er direct geen goed gevoel bij. Ik vermoed dat zij (te veel) hadden gedronken en op zoek waren naar ‘een verzetje’. Zij zagen mij zitten en hadden blijkbaar in de gaten dat ik een trans vrouw was. Toen de ene tegen de anderen riep: “Hé, een omgebouwde vent…!” gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen. Ik wist dat ik moest vluchten, want vechten is voor mij geen optie. Ik deed een verwoede poging om weg te komen door over de stoelleuning te springen, maar ik werd door een van hen onderuit geschopt, waardoor ik in het gangpad viel. Het enige wat ik dacht was dat ik mijn hoofd en gezicht moest beschermen. Ik kreeg trappen in mijn buik en ribbenkast, waarna zij de benen namen. Ik ben mij ervan bewust ‘geluk’ te hebben gehad. Het had veel erger kunnen aflopen. En ja, achteraf gezien had ik natuurlijk aangifte moeten doen. Dat heb ik niet gedaan. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis, douchen en naar bed. De volgende ochtend kon ik mijn bed niet uitkomen, alles deed pijn. Dan gaan er een paar dagen overheen, dagen worden weken. In eerste instantie gaf ik ook mezelf de schuld. Hoe kon ik nu zo dom zijn door als vrouw ’s alleen avonds laat in een lege treincoupé te gaan zitten? Pas later komt het besef dat dit natuurlijk onzin is. Het is helemaal niet mijn eigen schuld. Afgezien van de nodige blauwe plekken en gekneusde ribben heb ik er geen blijvende schade aan overgehouden. Nou ja, mijn gevoel van veiligheid! Die is weg en dat is eigenlijk veel erger. Ik ben nu in het donker veel meer op mijn hoede. Ik zal ’s avonds ook nooit meer in een lege treincoupé gaan zitten. Ik zoek nu heel bewust medereizigers op, liefst in het gezelschap van kinderen ;).

In dit kader roep ik mensen wel op om iets te doen als zij getuige zijn geweld, verbaal of fysiek. Blijf niet werkeloos toekijken, maar schiet te hulp, film de daders, maar bel in ieder geval de politie.
In het kader van ‘ omdenken’ heb ik aan deze dramatische gebeurtenis wel een positieve wending gegeven, want het heeft mij doen besluiten om – nog actiever dan tot dat noodlottige moment – mij in te zetten voor de emancipatie en acceptatie van transgender personen door mij aan te melden als voorlichter bij COC Leiden, teneinde gastlessen te verzorgen op (middelbare) scholen over seksuele en genderdiversiteit. Want wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Maar óók door als trans persoon nog méér zichtbaar te zijn. Ik ga mij zeker niet verstoppen voor transfobe mensen, niet op social media en ook niet in het dagelijkse leven, al zal het reizen met de trein nooit meer hetzelfde zijn als voor die 24ste maart 2018.

Categorie:
Algemeen
Tags: